«Μόνο δύο πράγματα είναι άπειρα: το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, και ως προς το σύμπαν διατηρώ κάποιες αμφιβολίες».
Αυτό είχε πει ο μεγάλος Αϊνστάιν.

Εγώ θα προσθέσω και «την ανθρώπινη αναισθησία» γιατί μόνο έτσι μπορείς να δικαιολογήσεις την κατάσταση που επικρατεί στους ελληνικούς δρόμους.
Φεύγεις από το σπίτι σου σώος και δεν ξέρεις αν θα γυρίσεις αβλαβής γιατί αυτό θα εξαρτηθεί από το αν θα βρεθεί στο δρόμο σου κάποιος καουμπόι της ασφάλτου!

Ο Έλληνας οδηγός, στη συντριπτική του πλειοψηφία (υπάρχουν και οι εξαιρέσεις) γράφει τους κανόνες του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας στα παλαιότερα των υποδημάτων του.
Οδηγεί και μιλάει στο κινητό ή στέλνει μηνύματα, προσπερνάει αντικανονικά, δεν υπακούει στις υπάρχουσες πινακίδες, δεν…, δεν…, δεν και φυσικά τρέχει σαν τρελός.

Έχω δει σημεία και τέρατα.

Πατέρας, υποθέτω, είχε πάνω στη βέσπα δύο μικρά παιδιά. Όλοι τους χωρίς κράνη.

Σε μεγάλη διασταύρωση οδηγός μεγάλου φορτηγού κινείτο έχοντας στο τιμόνι το ένα χέρι και στο άλλο το φραπεδάκι του.

Διανομέας κινείτο αντίθετα στο ρεύμα κυκλοφορίας κρατώντας στο ένα του χέρι τη… πραμάτεια που μετέφερε.

Σε επαρχιακό δρόμο, με όριο 40 χιλ. την ώρα, με προσπέρασε αυτοκίνητο με ταχύτητα που δεν πρόλαβα να δω τί χρώμα είχε.

Σε ότι αφορά τη στάθμευση, ο καθένας κάνει του κεφαλιού του. Μπροστά από ράμπες για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, σε χώρους στάθμευσης αυτοκινήτων αναπήρων, πάνω σε πεζοδρόμια και πάνω στις διαβάσεις των πεζών.

Επίσης, ο μέσος οδηγός νομίζει ότι αν ανάψει τα φωτάκια κινδύνου (αλάρμς) μπορεί να σταματήσει όπου θέλει και για όσο θέλει.
Προ ημερών σε κεντρικό κόμβο μια «κυρία» παραβίασε την προτεραιότητα και κόντεψε να με στείλει στον άλλο κόσμο. Όταν της είπα «κυρία μου να προσέχετε» μου έψαλε το εξάψαλμο. Άκουσα «γαλλικούρες» που δεν είχα ξανακούσει! Επρόκειτο για «κυρία» με τα όλα της.

Δεν θέλω να σας κουράσω περισσότερο με τα απίστευτα που συμβαίνουν στους ελληνικούς δρόμους.

Σαν επιτομή θέλω να αναφέρω ένα περιστατικό με πρωταγωνιστή φίλο από τα μαθητικά μας χρόνια.

Έπινα το καφεδάκι μου σε κεντρική καφετέρια. Στο διπλανό τραπέζι ήταν η παρέα του φίλου.

Κάποια στιγμή ο φίλος σηκώθηκε να φύγει. Πηγαίνει στη μοτοσικλέτα του που ήταν παρκαρισμένη μπροστά από την καφετέρια, έβαλε το κράνος του χωρίς να ασφαλίσει το λουρί και ετοιμαζόταν να φύγει.

«Βρε συ, Δημήτρη, χωρίς το λουρί δεμένο το κράνος είναι άχρηστο. Σε περίπτωση απροόπτου το κράνος θα φύγει από το κεφάλι σου…»

Και η απάντηση με κεραυνοβόλησε:
«Γιώργο μου, σε 200 μέτρα θα το βγάλω τελείως. Μετά το κόμβο δεν τη στήνουν οι αστυνομικοί…»
Με άλλα λόγια δεν τον ενδιαφέρει τον φίλο η ασφάλειά του αλλά στόχος του είναι να αποφύγει το πρόστιμο!
Με τέτοιες νοοτροπίες είναι αδύνατον να μειωθούν τα τροχαία δυστυχήματα και φυσικά τα τροχαία θύματα, διατηρώντας έτσι τη θλιβερή πρωτιά στην Ευρώπη!
Δυστυχώς.

Γιώργος Μεσσάρης

ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Καθόμουνα με παρέα σε παραλιακό ζαχαροπλαστείο όταν ένας ανεγκέφαλος θεώρησε ότι, αφού δεν έβρισκε αλλού χώρο στάθμευσης, μπορούσε να κάνει χρήση του… κληρονομικού του δικαιώματος να παρκάρει πάνω στη διάβαση πεζών θέτοντας σε κίνδυνο τους πεζούς και προκαλώντας την έντονη δυσφορία των τουριστών. Παρέμεινε στο σημείο για μία και πλέον ώρα. Το τραγικό είναι ότι πέρασε αστυνομικό αυτοκίνητο και δεν σταμάτησε να τον γράψει! Αυτά συμβαίνουν στο Ελλάντα του πολιτισμού… Τρομάρα μας!