Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός

Ήταν στα 1975, που ήρθε στο Ληξούρι, με τη μητέρα του, την Αλεξάνδρα, ως τραπεζικός υπάλληλος, (στην Αγροτική Τράπεζα Ληξουρίου) ο Θεόδωρος Κοντονίκας. Ένας νέος τότε, 27 ετών, με ανήσυχο πνεύμα, επιζητώντας η ψυχή του την καλή επικοινωνία, την συνεργασία και τη κοινωνικό- πολιτιστική δράση.

Ως σύντομο ιστορικό υπόβαθρο των χρόνων, που ο φίλος Θεόδωρος Κοντονίκας ήταν στο Ληξούρι του, το 1975, είχε ήδη πέσει η Χούντα κι άρχισαν να γεννιούνται με πνεύμα ελευθερίας, αρκετές και καλές κοινωνικές πολιτιστικές δραστηριότητες, καθώς και έντονες αθλητικές εκφράσεις, όπως «το ξαναζωντάνεμα» του Παλληξουριακού, κι επιπλέον, άρχισε εκ νέου « να ζει » τότε το Ληξουριώτικο Καρναβάλι, που στηρίχτηκε σε χαραχτήρα τοπικό και σαρκαστικό πάνω στο ληξουριώτικο πνεύμα…

Επίσης, «ανοίχτηκαν» πολιτιστικά οι ποδοσφαιρικές ομάδες, με πρώτον τον Παλληξουριακό, που, το τότε Διοικητικό του, δραστηριοποιήθηκε, όχι μόνο σε αθλητική –ποδοσφαιρική δράση, αλλά παρήγαγε και στήριζε κάθε πολιτιστική πνοή στο Ληξούρι. Όλες αυτές οι εκδηλώσεις, όλα αυτά τα θέματα, κοινωνικά και πολιτιστικά, που χάραξαν μια εποχή, είναι δυστυχώς ακόμη ακατάγραφα…
Όλα αυτά κι άλλα, «κινήθηκαν» και δημιουργήθηκαν μέσα από ανθρώπους, που είχαν μια βλέψη δυνατή, δημιουργική, είχαν μια χαρά ζωής και ύπαρξης, πάντα εθελοντικά και με ανιδιοτέλεια, χωρίς να υπολογίζουν το χρόνο και πάντα οι πρωτεργάτες αυτοί, ήταν ικανοποιημένοι, γιατί η συμμετοχή τους στα κοινά, ήταν το μεράκι τους.

Είναι οι χρονιές, μετά το 1975, που παράλληλα με το «Νέο Καρναβάλι» θα δημιουργηθεί επί δημαρχίας Παναγάκη Τρομπέτα, το «Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Ληξουρίου- 1977» . Οργανισμός, που θα βοηθήσει πέρα από τις πολιτιστικές εκδηλώσεις και δράσεις, ότι καλό μπορούσε να γίνει, όποια υπέροχη ιδέα «έπεφτε στο τραπέζι» και όλοι μαζί, την στήριζαν.

Έτσι, στηρίχτηκε το Χορωδιακό Φεστιβάλ Κεφαλληνίας, έτσι, το Ελεύθερο Ανοικτό Πανεπιστήμιο, έτσι ενισχύθηκαν σπουδαίες εκδόσεις – λευκώματα για το νησί μας, έτσι στην πορεία, οργανώθηκε τότε η Καρναβαλική και Καλλιτεχνική Επιτροπή του Δήμου Ληξουρίου.

Έτσι, με τη βοήθεια πολλών προχώρησε και ανδρώθηκε πιο δυνατά η ποδοσφαιρική έξαρση του Παλληξουριακού. Ιδρύθηκε τότε, το 1979 και η Κινηματογραφική Λέσχη Ληξουρίου και μέσα σ’ όλα αυτά, οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι της πόλης, με πρώτους, την «Χωροπούλα» και τις «Κανδρίλιες- Λατσιέρες»…

Πολλοί Ληξουριώτες πρωτοστάτησαν τότε και χάραξαν μια καλή μνήμη δράσης και πολιτισμού. Μέσα στα πολλά ονόματα, για τούτο το κείμενο, θα σταθώ στον Θεόδωρο Κοντονίκα.

Ωστόσο, πέρα από την εκτίμηση και αγάπη προς το πρόσωπό του, είναι σημαντική η αναγνώριση και τιμή που κάνει γι’ αυτόν, ο φίλος του, Σπύρος Γιουλάτος. Τον ρώτησα για τον Θεόδωρο, κάτι να μου ειπεί.

– « Τι να σου πρωτοπώ για τον Θοδωρή, τον φίλο, τον αδελφό, για την προσφορά, την καλή συνεργασία για την Κινηματογραφική Λέσχη στο Ληξούρι, τη συμμετοχή του στον Παλληξουριακό… πόσα και πόσα να σου πω καλά…».
Ο Θοδωρής αναμείχτηκε στα κοινά του Ληξουρίου, όχι απλά και τυπικά, αλλά με ψυχή και δράση πραγματική, με δράση συμμετοχική.

Στα λόγια του, που με συγκίνηση τα εκφράζει, μου είπε, πως, είδε έναν κόσμο διαφορετικό όταν ήλθε στο Ληξούρι, έναν κόσμο αγάπης και επικοινωνίας.

Ο Θοδωρής ενσωματώθηκε στη νοοτροπία του, μαθήτευσε στις ποικίλες του τόπου δράσεις, καλλιτεχνικές και ποδοσφαιρικές, απόκτησε δυνατές φιλίες, που αντέχουν και σήμερα… με λίγα λόγια έγινε Ληξουριώτης!

Ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε, την αξιολάτρευτη, Ελένη Λιβιεράτου, απέκτησαν δυο παιδιά, έκανε εξαιρετικούς συγγενείς, φίλους αμέτρητους. … Έζησε κοντά στους τραγουδιστές του Ληξουρίου, ακολούθησε τα μπραγάνια των ψαράδων του τόπου, τραγούδησε στις ταβέρνες τις αριέττες και τις καντάδες, κι αγάπησε πολύ το τραγούδι του τόπου, στον οποίο έζησε τόσο όμορφα.
Επίσης, στα 1978 βρισκόταν στο Ληξούρι ως υπάλληλος της Αγροτικής Τράπεζας, ο Λευκάδιος την καταγωγή, ο Σπύρος Γραμματικόπουλος. Επρόκειτο για έναν αξιόλογο υπάλληλο της Τράπεζας, που πέρα από την εργασία του, εκπλήρωνε με πολλή δύναμη και μεράκι τη δημιουργία πολιτιστικών εκδηλώσεων, που τότε έπρατταν οι σύλλογοι των υπαλλήλων .
Ο Θεόδωρος Κοντονίκας συνεργάστηκε ως ιδρυτικό μέλος με τον Σπύρο Γραμματικόπουλο και με τ’ άλλα μέλη της Κινηματογραφικής Λέσχης: Τον Σπύρο Γιουλάτο – πρόεδρος, Χαράλαμπος Πιτσινής ο επί των καλλιτεχνικών εκδηλώσεων. Τα Μέλη: Σ. Αλεξανδρόπουλος, Γεράσιμος Αγγέλου Γαλανός, Γ. Σφαέλος, Μ. Μοσχόπουλος, Π. Πρεντάνος, Κ. Κουρούκλης, Μ. Βαλσάμου, και οργάνωναν πετυχημένες προβολές ταινιών για μικρούς και μεγάλους.

Μέσα στις προβολές του 1979, υπήρχαν και ταινίες για τα παιδιά, ιδιαίτερα κατά την πασχαλινή περίοδο. Μια από αυτές σχολιάζει ο τοπικός τύπος: «Μέλλον, 3-5-1979» – Εις το εν Ληξουρίω κινηματογράφον «Πάλλας» ο «Παλληξουριακός Αθλητικό Όμιλος» επραγματοποίησε προ τίνων ημερών, εις τα πλαίσια του έτους του παιδιού, εκδήλωση για τους μικρούς φίλους. Την εκδήλωση προλόγισε ο Πρόεδρος Σπύρος Γιουλάτος και εν συνεχεία ο διδάσκαλος κ. Δημ. Τσακτσήρας. Η εκδήλωση τελείωσε με προβολή της ταινίας «Χοντρός- Λιγνός» προσφορά της ταινιοθήκης της Ελλάδος. Στην ομιλία του ο Σπύρος Γιουλάτος ευχαρίστησε την Δήμαρχον Ληξουρίου καν Μαρίαν Σβορώνου – Μελιδώνη δια την παρουσία της, τον κ. Νώντα Μανωλίτση της ταινιοθήκης της Ελλάδος, την σοκολατοβιομηχανία « Μέλλον» για την προσφορά της σοκολατών και τους Φαρακλόν και Ζαφειράτον για την παραχώρηση της αίθουσας του κινηματογράφου…»

Σε απολογιστικό και συνάμα ενημερωτικό έγγραφο του Παλληξουριακού στις 6 -3-1979/αρ. πρωτ. 1, προς τον τοπικό τύπο της εποχής, που αφορά στην πορεία της Κινηματογραφικής Λέσχης διαβάζουμε (… Μέχρι στιγμής έχουν προβληθεί ταινίες όπως: «Ο θείος Βάνιας», «Το κέρατο της κατσίκας», «Μαργαριτάρια στο Στέμμα», «Ψωμί, Έρωτας και Φαντασία», «Λος Ολβιντάντος», κ. λ. π. Οι ταινίες προβάλλονται κάθε Παρασκευή και παρουσιάζουν τεράστιο ενδιαφέρον. Σκοπός της Λέσχης είναι η πολιτιστική ανάπτυξη της Επαρχίας Πάλλης προσφέροντας ταινίες ποιότητος…).

Τόσα πολλά και γεμάτα στη ζωή του, Θεόδωρου Κοντονίκα, από το Ληξούρι του, και κάθε φορά, που έρχεται από την Αμφιλοχία και συναντά τους ανθρώπους που τον θυμούνται, που του αναγνωρίζουν κάτι καλό, που δεν τον έχουν ξεχάσει, αυτός χαίρεται, αυτός συγκινείται, γιατί νοιώθει πως είναι πράγματι Ληξουριώτης.

Δεν θέλω να ξεχάσω, την αμεσότητα, την ανοιχτοσύνη του Θοδωρή, όταν τον πλησίαζαν οι άνθρωποι εκεί στο κισσέ της Τράπεζας, που ήθελαν εξυπηρέτηση. Ο Θοδωρής πάντα με ένα πλατύ χαμόγελο έδινε την καλύτερη στιγμή του, τη σωστή εξυπηρέτηση στον άνθρωπο που είχε ανάγκη της Τράπεζας τη βοήθεια.

Πέρασαν τα χρόνια και ο Θοδωρής είναι στον τόπο του, την Αμφιλοχία.

Μα, και εκεί δραστηριοποιείται στα κοινά, προσφέρει αυτό που του υπαγορεύει όμορφα η ψυχή και το μυαλό του. Στο Ληξούρι του έρχεται συχνά, ωσάν χελιδόνι, που δεν ξεχνά πως την πρώτη φωλιά που έφτιαξε, την κοινώνησε με χαρά και αγάπη στον τόπο που βρέθηκε για μια δεκαετία, το Ληξούρι του, και είναι γιομάτη αναμνήσεις, γιομάτη καλές συγκινήσεις, γιομάτη υπέροχα βιώματα.

Θοδωρή μας, να είσαι πάντα καλά, το Ληξούρι μας είναι και Ληξούρι σου!