Ένα ξεχωριστό αφιέρωμα στην Κεφαλονιά και κυρίως σε εκείνη την πλευρά της που γνωρίζουν καλύτερα οι ίδιοι οι κάτοικοί της φιλοξενεί ο «Εθνικός Κήρυκας».
Με τίτλο «Discovering Kefalonia Through the Eyes of Locals» («Ανακαλύπτοντας την Κεφαλονιά μέσα από τα μάτια των ντόπιων»), το αφιέρωμα επιχειρεί να πάει ένα βήμα πέρα από τις διάσημες εικόνες του Μύρτου, του Φισκάρδου, της Άσσου και της Μελισσάνης και να παρουσιάσει στον αναγνώστη μια περισσότερο αυθεντική Κεφαλονιά.
Ξεναγοί σε αυτό το διαφορετικό ταξίδι είναι δύο άνθρωποι από το νησί, ο Αγησίλαος Κονιδάρης και η Ευαγγελία Γαλανού, οι οποίοι μιλούν για αγαπημένους τόπους, γεύσεις, παραδόσεις και εμπειρίες που αξίζει να ανακαλύψει ένας επισκέπτης.
Αγησίλαος Κονιδάρης: Η «Κεφαλονιά της ψυχής μας»
Ο γεννημένος στο Αργοστόλι Αγησίλαος Κονιδάρης κάνει εξαρχής έναν ενδιαφέροντα διαχωρισμό ανάμεσα στην Κεφαλονιά της «καρτ ποστάλ» και σε εκείνη που γνωρίζουν οι ντόπιοι.
«Ως ντόπιος, αν μου ζητούσατε να σας ξεναγήσω στην Κεφαλονιά της καρτ ποστάλ, θα σας πήγαινα στον Μύρτο, το Φισκάρδο, την Άσσο και το λιμνοσπήλαιο της Μελισσάνης. Αν, όμως, θέλετε να γνωρίσετε την Κεφαλονιά της ψυχής μας, εκείνη που παραμένει ανέγγιχτη από τον χρόνο και τα πλήθη, τότε θα πρέπει να στραφούμε στους λιγότερο ταξιδεμένους δρόμους», αναφέρει.
Και αυτοί οι δρόμοι οδηγούν αρχικά στην Κουτσουπιά, την απομονωμένη παραλία ανάμεσα στη Σάμη και τον Πόρο, με τα τιρκουάζ νερά και τα λευκά βότσαλα, όπου η πρόσβαση γίνεται με σκάφος ή μέσω απαιτητικού πεζοπορικού μονοπατιού.
Ακολουθούν τα Κουρκουμελάτα στη Λειβαθώ, ένα χωριό που ανοικοδομήθηκε μετά τους καταστροφικούς σεισμούς του 1953 με δωρεές της οικογένειας Βεργωτή και το οποίο ξεχωρίζει για την αρχιτεκτονική του ομοιομορφία, τους κήπους και την ιδιαίτερη αισθητική του.
Στις επιλογές του βρίσκεται φυσικά και η Φτέρη, με τα εντυπωσιακά λευκά βότσαλα, τα τιρκουάζ νερά και τους επιβλητικούς ασβεστολιθικούς βράχους. Χωρίς οδική πρόσβαση, παραμένει ένας από τους προορισμούς που διατηρούν αναλλοίωτη τη φυσική τους ομορφιά.
Ο Αγησίλαος Κονιδάρης ξεχωρίζει επίσης τον παραδοσιακό οικισμό του Κάστρου, γύρω από την παλιά μεσαιωνική πρωτεύουσα του νησιού και το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου, αλλά και το Φώκι, λίγο πριν από το Φισκάρδο, όπου ελιές και κυπαρίσσια φτάνουν σχεδόν μέχρι τη θάλασσα.
«Η Κεφαλονιά δεν είναι μόνο οι παραλίες της»
Ιδιαίτερη σημασία έχει όμως και η αναφορά του στην ταυτότητα του νησιού πέρα από το κλασικό τουριστικό προϊόν.
«Η Κεφαλονιά δεν είναι μόνο οι παραλίες της· είναι οι άνθρωποί της, η πλούσια ιστορία και η ζωντανή παράδοσή της», τονίζει.
Και αν κάποιος θέλει πραγματικά να γνωρίσει αυτή την Κεφαλονιά, μία από τις εμπειρίες που προτείνει είναι ένα αυθεντικό κεφαλονίτικο πανηγύρι.
Κάτω από τα πλατάνια, διαφορετικές γενιές γίνονται μία παρέα, με βραστή γίδα, Ρομπόλα και κεφαλονίτικο μπάλο μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, πρόκειται για την «απόλυτη εισαγωγή στην κεφαλονίτικη φιλοξενία και τον αυθορμητισμό».
Από το πανηγύρι, η επόμενη εμπειρία οδηγεί ψηλά στον Αίνο και στον νυχτερινό ουρανό. Η παρατήρηση των αστεριών, μέσα στο μοναδικό φυσικό περιβάλλον της κεφαλληνιακής ελάτης και σε υψόμετρο άνω των 1.600 μέτρων, περιγράφεται ως μία εμπειρία που κόβει την ανάσα.
Η τρίτη πρότασή του συνδυάζει κρασί, ιστορία και παράδοση: επίσκεψη στα οινοποιεία του νησιού και γνωριμία με τη Ρομπόλα και στη συνέχεια περιήγηση στο Αργοστόλι, με στάσεις στο Κοργιαλένειο Μουσείο και στο ιστορικό Εργαστήρι Χαροκοπείου, όπου εξακολουθούν να διατηρούνται ζωντανές παραδοσιακές τέχνες, όπως η υφαντική και το κέντημα.
Ευαγγελία Γαλανού: Από την Άσσο και το Φισκάρδο στις γεύσεις της Κεφαλονιάς
Τη δική της εικόνα για όσα αξίζει να γνωρίσει ένας επισκέπτης δίνει στον «Εθνικό Κήρυκα» η Ευαγγελία Γαλανού.
Στην πρώτη γραμμή των προτάσεών της βρίσκονται η Άσσος, το Φισκάρδο, το Αργοστόλι, το Ληξούρι και η Αγία Ευφημία.
Όπως εξηγεί, το Αργοστόλι, ως πρωτεύουσα, έχει έναν περισσότερο κοσμοπολίτικο χαρακτήρα, ενώ στο Ληξούρι οι ρυθμοί είναι πιο χαλαροί και το τοπικό στοιχείο παραμένει περισσότερο εμφανές.
Για την Άσσο και το Φισκάρδο επισημαίνει την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική τους αξία, καθώς μεγάλο μέρος των κτιρίων τους γλίτωσε από την καταστροφή των σεισμών του 1953, διατηρώντας μέχρι σήμερα σημαντικά στοιχεία της προσεισμικής αρχιτεκτονικής της Κεφαλονιάς.
Με βάρκα στις απομονωμένες παραλίες και πεζοπορία στον Αίνο
Για όσους αναζητούν κάτι περισσότερο από τις συνηθισμένες τουριστικές διαδρομές, η Ευαγγελία Γαλανού προτείνει την ενοικίαση σκάφους ή μια οργανωμένη θαλάσσια εκδρομή προς παραλίες χωρίς εύκολη οδική πρόσβαση, αναφέροντας χαρακτηριστικά τη Φτέρη, την Κουτσουπιά και την Πλατιά Άμμο.
Σημαντική θέση στις προτάσεις της έχει και ο Αίνος, τόσο για την ιδιαίτερη χλωρίδα του όσο και για τις δραστηριότητες που προσφέρει, από πεζοπορικές διαδρομές μέχρι εξορμήσεις με τζιπ.
Φυσικά, από ένα ταξίδι στην Κεφαλονιά δεν θα μπορούσε να απουσιάζει το κρασί, με τη γευσιγνωσία των τοπικών οίνων να αποτελεί ακόμη μία πρόταση για τον επισκέπτη.
Κρεατόπιτα, αλιάδα και κεφαλονίτικα πανηγύρια
Ξεχωριστή θέση στο αφιέρωμα έχει και η γαστρονομία.
Η Ευαγγελία Γαλανού προτείνει στον επισκέπτη να δοκιμάσει την παραδοσιακή κεφαλονίτικη κρεατόπιτα, αλιάδα —τη χαρακτηριστική σκορδαλιά που συνοδεύει τον μπακαλιάρο—, τοπική φέτα αλλά και τηγανητές ντομάτες.
Η πολιτιστική πλευρά του νησιού συμπληρώνεται από τις καλοκαιρινές διοργανώσεις.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο Saristra Festival στα Παλιά Βλαχάτα της Σάμης, με τον ξεχωριστό χώρο του εγκαταλελειμμένου προσεισμικού χωριού να δημιουργεί ένα μοναδικό σκηνικό.
Παράλληλα, η Ευαγγελία Γαλανού αναφέρεται στα παραδοσιακά πανηγύρια στα Φραγκάτα και τα Δαμουλιανάτα, αλλά και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου «Κύματα», που πραγματοποιείται στο Δημοτικό Κτιριακό Συγκρότημα του Θαλασσόμυλου, δίπλα στη θάλασσα και σε μικρή απόσταση από το κέντρο του Αργοστολίου.
Μια Κεφαλονιά πέρα από την «καρτ ποστάλ»
Το αφιέρωμα του «Εθνικού Κήρυκα» έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ακριβώς επειδή δεν περιορίζεται στην προβολή των ήδη παγκοσμίως αναγνωρίσιμων εικόνων του νησιού.
Μύρτος, Μελισσάνη, Φισκάρδο και Άσσος παραμένουν αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας της Κεφαλονιάς. Δίπλα τους, όμως, υπάρχει μια δεύτερη Κεφαλονιά: εκείνη των μικρών χωριών, των δύσβατων μονοπατιών, των απομονωμένων παραλιών, της Ρομπόλας, της κρεατόπιτας, των πανηγυριών και των ανθρώπων που εξακολουθούν να κρατούν ζωντανές τις παραδόσεις του τόπου.
Και ίσως αυτή να είναι τελικά η Κεφαλονιά που μένει περισσότερο στον επισκέπτη όταν τελειώσουν οι διακοπές: όχι μόνο εκείνη που φωτογράφισε, αλλά εκείνη που κατάφερε να ζήσει.
