Συνέντευξη με επίκεντρο τις Απόκριες, το καρναβάλι και τη σημασία αυτής της ξεχωριστής περιόδου για την Κεφαλονιά μαςα παραχώρησε στον Ionian Galaxy ο τέως αντιδήμαρχος Ληξουρίου, Γεράσιμος Γαλανός, στην εκπομπή των Ανδρέα Αρβανιτάκη και Βάνιας Σαμόλη.
Ο κ. Γαλανός αναφέρθηκε στα ήθη και τα έθιμα της αποκριάτικης περιόδου στα νησιά μας, στις ιστορικές τους καταβολές, καθώς και στον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκαν στο πέρασμα των χρόνων.
Παράλληλα, μοιράστηκε χαρακτηριστικές αναμνήσεις από τις γνωστές «σκανταλιές» των Ληξουριωτών προς τους Αργοστολιώτες, με πιο εμβληματική την κλοπή του καρνάβαλου από το Αργοστόλι, ο οποίος τελικά βρέθηκε δεμένος στο άγαλμα του Ανδρέα Λασκαράτου, σε ένα περιστατικό που έχει μείνει στη συλλογική μνήμη.
Πρόκειται για μια ξεχωριστή συνέντευξη, γεμάτη ιστορία, χιούμορ και πολιτισμό, που αξίζει να ακούσετε.
Πρώτα όμως λίγα λόγια για τον Γεράσιμο Γαλανό από την Ευαγγελία Σαμόλη.
Ο Γεράσιμος Γαλανός δεν είναι απλώς ένας ακούραστος θηρευτής λαογραφικών στοιχείων, είναι ο ακοίμητος φρουρός της κεφαλονίτικης μνήμης.Είναι ο παθιασμένος εραστής όλων αυτών που σμίλεψαν την ταυτότητα και την φυσιογνωμία του τόπου μας στην πορεία του χρόνου.
Είναι ο άνθρωπος, που αρνείται πεισματικά να αφήσει τη λήθη να σκεπάσει τα κλέη του νησιού του.
Εκεί που οι άλλοι βλέπουν πέτρες και σεισμόπληκτα χαλάσματα, ο Γεράσιμος ακούει τις φωνές των παλιών Ληξουριωτών.
Με μια γραφίδα που στάζει νοσταλγία, “αναστυλώνει” τα αρχοντικά που έπεσαν, τις εκκλησιές που σίγησαν και ζωντανεύει τα καντούνια που κάποτε πλημμύριζαν από το άρωμα της πασχαλιάς και τον ήχο της μαντολινάτας.
Όταν καταγράφει μια παλιά προσευχή, ένα δίστιχο της στιγμής ή ένα έθιμο του Καρναβαλιού, φυτεύει ένα δέντρο που οι ρίζες του ποτίζονται από το αίμα και τον ιδρώτα των προγόνων μας.
Παραμένει με αυταπάρνηση, ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο “τότε” που χάνεται και στο “τώρα” που αναζητά ταυτότητα.
Σκύβει πάνω από τις μορφές των Αγίων της πατρίδας του, με βαθιά πνευματικότητα κι ευλάβεια. Είναι αυτός που ξέρει τις ιστορίες τους και τις διηγείται, σαν να μην αφορούν απόμακρα θρησκευτικά σύμβολα, αλλά μέλη της κεφαλονίτικης οικογένειας.
Για τον Άγιο Παναγή Μπασιά, δεν γράφει απλώς βιογραφία,· υφαίνει το εγκώμιο μιας αγιοσύνης που περπάτησε ξυπόλητη στα χώματα της Παλικής, μετατρέποντας την τοπική ιστορία σε πανανθρώπινη αναζήτηση του φωτός.
Κι όμως, μέσα στη λυρική του σοβαρότητα, κρύβει το σπινθηροβόλο βλέμμα του γνήσιου Κεφαλονίτη ή μάλλον Ληξουριώτη, καθώς το “όγδοο νησί” των επτανήσων είναι εκείνο που τον διαμόρφωσε πολλαπλά. Ερμηνεύει και βιώνει τη σάτιρα όχι ως προσβολή, αλλά ως το “αλάτι” της ζωής. Ως μια πράξη πνευματικής ελευθερίας που μόνο οι άνθρωποι με ανοιχτούς ορίζοντες μπορούν να κατανοήσουν και εντέλει να αντέξουν.
Σαν ένας άλλος μοναχικός φάρος στον Γερογόμπο, ο Γεράσιμος Γαλανός, στέκει εκεί για να θυμίζει στους θαλασσοδαρμένους της σύγχρονης εποχής από πού ξεκίνησαν. Η φωνή του έχει τη βραχνάδα του πέλαους του Ιονίου και η γραφή του τη γλύκα ενός παλιού κρασιού που φυλάχτηκε για χρόνια στο υπόγειο ενός ληξουριώτικου σπιτιού.
Πολυγραφότατος άλλωστε. Δεν έγραψε απλώς τα τόσα βιβλία και τα άπειρα αναγνώσματα, αλλά συνέλεξε τα κομμάτια μιας σπασμένης ταυτότητας και τα ένωσε με αγάπη.
Είναι εκείνος που θα σου μιλήσει για τους παλιούς κανταδόρους και θα νιώσεις τη μελωδία να ξεχύνεται,να διαχεέται ηχηρά μέσα από τα λόγια του. Υπερασπίζεται με μια σχεδόν ιερή εμμονή την ιδιαιτερότητα της Παλικής. Για τον Γεράσιμο, το Ληξούρι δεν είναι απλά ένας τόπος, είναι ένας τρόπος να σκέφτεσαι, να σατιρίζεις, να γελάς και να πενθείς.
Στο πρόσωπό του βλέπεις τον άνθρωπο που ξενυχτά πάνω από παλιά χειρόγραφα, όχι για τη δόξα, αλλά για να μην χαθεί το όνομα ενός παλιού τεχνίτη, ένας στίχος μιας ξεχασμένης αριέττας ή το άρωμα μιας άλλης εποχής.
Σε έναν κόσμο που όλα γίνονται γρήγορα και απρόσωπα, ο Γεράσιμος Γαλανός μας θυμίζει τις ρίζες μας. Μας θυμίζει ότι είμαστε οι ιστορίες μας. Όταν τον ακούς να μιλάει, νιώθεις ότι ο χρόνος σταματά και η Κεφαλονιά των νόνων μας —με τα αστεία της, τις καντάδες της και τις δυσκολίες της— ζωντανεύει μπροστά στα μάτια σου.
Αθεραπεύτα ερωτευμένος με την πατρίδα του, κατάφερε να κάνει την προσωπική του αγάπη, κοινή κληρονομιά όλων μας.
Έχεις; Γεράσιμε τον ρώτησα κάποτε,έχω Βάνια μου,μου είπε και μου έδωσε.Μου “έδωσε” αβασάνιστα και εν ριπή οφθαλμού.Και αναφέρομαι στο υλικό που διαθέτει παντού αγγόγυστα, για δρώμενα εκδηλώσεις, εκδόσεις,σε ερευνητές και όπου του ζητηθεί.Και τι δεν έχει άλλωστε.Φωτογραφίες βίντεο,καταγραφές…
Κάτι που σίγουρα δεν έχει ωστόσο, είναι “ησυχία” και ίσως πληρότητα.
Σε διαρκή εγρήγορση, χωρίς αναπαμό που λέγε κι η νόνα μου, ψάχνει εκείνα που νοηματοδοτούν γόνιμα την ζωή του.
Και ευτυχώς. Ευτυχώς για όλους εμάς.Καθώς έτσι διατηρεί ανοικτούς και προσβάσιμους τους διαύλους επικοινωνίας με όσα μας καθόρισαν κι αυτά που μας ενώνουν. Σε ευχαριστούμε Γεράσιμε.
Ακούστε τώρα την συνέντευξη στο ηχητικό που ακολουθεί:
