Χτες, 23-1-2026, ανειλημμένη υποχρέωση δεν μου επέτρεψε να παρευρεθώ στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Ληξουρίου, όπου συζητήθηκε σχετικό αίτημα του Συλλόγου «Ανάκαρα», προκειμένου να ενώσω και τη δική μου φωνή με εκείνες των πολλών συμπολιτών αλλά και του συνόλου της αντιπολίτευσης. Στη συνέχεια βέβαια, παρακολούθησα διαδικτυακά τη σχετική συνεδρίαση και επομένως γνωρίζω τι ειπώθηκε τόσο από τον Δήμαρχο και τους Δημοτικούς Συμβούλους όσο και από την υπεύθυνη του Συλλόγου «Ανάκαρα», την αγαπητή συνάδελφο Φοίβη Ρίζου, και τους υπόλοιπους συμπολίτες που μίλησαν.
Ο Σύλλογος «Ανάκαρα», παρά το ολιγόχρονο της λειτουργίας του, έχει καταστεί εμβληματικός πολιτιστικός φορέας όχι μόνο του Ληξουριού αλλά ολόκληρης της Κεφαλονιάς. Παρά την ανυπαρξία οποιασδήποτε κρατικής ή δημοτικής οικονομικής ενίσχυσης, πραγματοποιεί σοβαρότατες δραστηριότητες, παρέχοντας χρήσιμες και δημιουργικές διεξόδους στους Ληξουριώτες. Παρά την ύπουλη υπονόμευσή του από τη δημαρχιακή πλευρά, έχει κατορθώσει με την υποδειγματική, διαφανή και συλλογική λειτουργία του να συσπειρώνει δεκάδες συμπολίτες, μικρούς και μεγάλους, να αξιοποιεί ταλέντα και να δίνει χώρο στον καθένα που θέλει να δραστηριοποιείται και να προσφέρει.
Έτσι, με την πολυεπίπεδη και ποικιλόμορφη δράση του ο Σύλλογος αυτός έχει αντικειμενικά υποκαταστήσει τον Δήμο: αυτά που προσφέρει στους Ληξουριώτες έπρεπε να τα προσέφερε η Δημοτική Αρχή στους δημότες της. Και επειδή η τελευταία δε φαίνεται να μπορεί να συναγωνιστεί τον συγκεκριμένο Σύλλογο με τη συγκεκριμένη δράση και προσφορά, πασχίζει να τον πετσοκόψει. Δεν πέρασε το … παραμύθι της αποθήκης (θέλανε το χώρο, όπου μέχρι τώρα στεγάζεται, για … αποθήκες), μετά κάτι ψέλλισαν για … Μουσείο, και τώρα βρήκανε ότι για την έξωσή του φταίει … το υπό ίδρυση Μουσικό Γυμνάσιο. Προσχηματικές δικαιολογίες.
Ο στόχος είναι ολοφάνερος. Ολοφάνερη είναι και η μικροψυχία και η εμπάθεια. Αλίμονο σε όποιον κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του. Χάνει την αξιοπιστία του. Αυτό τουλάχιστον αποδεικνύεται μέσα από τη ζωή.
Πάντως, δύο πράγματα είναι σίγουρο ότι θα συμβούν. Πρώτο: ο Σύλλογος «Ανάκαρα» έχει την ανάκαρα (= τη δύναμη, το κουράγιο, το πείσμα) να συνεχίσει – και θα συνεχίσει – τη λειτουργία του, γιατί το απαιτούν οι δεδομένες συνθήκες και γιατί τον στηρίζει ο κόσμος – θυμίζω το παρατεταμένο χειροκρότημα στην παρέμβαση της Φοίβης…
Και δεύτερο: όσοι βάζουν τρικλοποδιές και εμπόδια στον συγκεκριμένο Σύλλογο, δε θ’ αργήσουν ν’ ακούσουν νταούλια και νακαράδες (= τύμπανα)… Ας έχουμε υπόψη μας ότι προσφέρει κακή υπηρεσία στον Τόπο του εκείνος που πασχίζει να ξεριζώσει δέντρα περήφανα και λεβέντικα, προκειμένου να φυτέψει στη θέση τους αγριόχορτα και θάμνους. Και μάλιστα, όταν το κάνει κατ’ εξακολούθησιν…
Πέτρος Πετράτος
