Η ανάρτηση του «Καπετάνιου» στο Facebook για τα επικίνδυνα, σκουριασμένα κιγκλιδώματα στο Φανάρι άνοιξε τη συζήτηση για μια Δημοτική Αρχή που, αντί να αναζητά λύσεις, αναζητά τον… αρμόδιο

Η Δημοτική Αρχή του «δεν είναι δική μου δουλειά»
Ένας πολίτης βλέπει στο Φανάρι σκουριασμένα προστατευτικά κιγκλιδώματα, πάνω από λουόμενους, δίπλα στον δρόμο.
Τα φωτογραφίζει.
Τα ανεβάζει.
Ρωτά το αυτονόητο:
«Πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν;»
Και τότε εμφανίζεται η διοίκηση.
Όχι για να πει «το είδαμε».
Όχι για να πει «θα το ελέγξουμε».
Όχι για να πει «θα βρούμε ποιος είναι αρμόδιος και θα το κυνηγήσουμε».
Αλλά για να εξηγήσει στον πολίτη ότι πρέπει να στείλει επιστολή στην Περιφέρεια.
Μάλιστα.
Σε λίγο θα του ζητήσουμε να βρει και το σωστό πρωτόκολλο, τη σωστή διεύθυνση, τον σωστό υπάλληλο και, αν έχει χρόνο, να κάνει και την αυτοψία.
Γιατί προφανώς αυτό είναι το νέο μοντέλο τοπικής διοίκησης:
Οι πολίτες εντοπίζουν το πρόβλημα και η Διοίκηση τού εξηγεί γιατί δεν είναι δικό της.
Μετά έρχεται και το μάθημα περί βαθμών διοίκησης.
Υπάρχουν αρμοδιότητες.
Υπάρχουν φορείς.
Υπάρχουν επίπεδα.
Υπάρχει Περιφέρεια.
Υπάρχει κυβέρνηση.
Υπάρχει και ο λοστρόμος.
Όλα υπάρχουν.
Μόνο ένα πράγμα λείπει.
Το «νοιάζομαι».
Κανείς δεν ζητά από τον Δήμο να παρανομήσει ή να εκτελέσει έργο άλλου φορέα.
Ζητάμε κάτι απλούστερο.
Να δει.
Να ενοχληθεί.
Να κινηθεί.
Να πάρει ένα τηλέφωνο.
Να στείλει ένα έγγραφο.
Να απαιτήσει αυτοψία.
Να ζητήσει χρονοδιάγραμμα.
Να πιέσει μέχρι να γίνει κάτι.
Και αν υπάρχει άμεσος κίνδυνος, να δει τι προσωρινά μέτρα ασφάλειας μπορούν να ληφθούν μέχρι να εμφανιστεί ο «αρμόδιος».
Αυτό κάνει μια διοίκηση που αγαπά τον τόπο της.
Δεν περιμένει από τον πολίτη να γίνει κυνηγός αρμοδιοτήτων.
Και κάπου εδώ θυμάται κανείς και το Αρχαιολογικό Μουσείο.
Πάλι το ίδιο έργο.
Δεν είναι αρμοδιότητα του Δήμου. Δεν αποφασίζει ο Δήμαρχος. Δεν είναι δικό μας.
Σωστά.
Αλλά τελικά τι ακριβώς είναι δικό σας;
Γιατί αυτό είναι το ερώτημα.
Οι τίτλοι είναι δικοί σας.
Οι καρέκλες είναι δικές σας.
Οι θέσεις είναι δικές σας.
Οι αρμοδιότητες όμως, όταν εμφανίζεται πρόβλημα, έχουν μια μαγική ιδιότητα.
Ξαφνικά ανήκουν πάντα σε κάποιον άλλον.
Και η πόλη;
Η πόλη μένει με τη σκουριά.
Ο πολίτης μένει με την επιστολή.
Και η διοίκηση μένει με καθαρά χέρια.
Πόντιος Πιλάτος, αλλά με οργανόγραμμα.
Και αυτό είναι που ενοχλεί περισσότερο.
Γιατί όταν περνάς κάθε μέρα από τα ίδια σημεία και παύεις να βλέπεις τη φθορά, την εγκατάλειψη, την ασχήμια, τότε το πρόβλημα δεν είναι ποιος έχει την αρμοδιότητα.
Το πρόβλημα είναι ότι έχεις συνηθίσει την εικόνα.
Και όταν μια διοίκηση συνηθίσει την παρακμή, αρχίζει να τη θεωρεί κανονικότητα.
Η ηγεσία όμως είναι ακριβώς το αντίθετο.
Δεν ρωτά πρώτα:
«Είναι δικό μου;»
Ρωτά:
«Τι πρέπει να κάνουμε για να λυθεί;»
Γιατί οι πολίτες δεν εξέλεξαν ανθρώπους για να τους εξηγούν πού τελειώνει η ευθύνη τους.
Τους εξέλεξαν για να προστατεύουν τον τόπο, να προστατεύουν τους ανθρώπους και να χτυπούν τις πόρτες μέχρι να βρεθεί λύση.
Τα υπόλοιπα είναι γραφειοκρατία.
Και όταν η γραφειοκρατία γίνεται πολιτική φιλοσοφία, τότε η απάντηση σε κάθε πρόβλημα είναι πάντα η ίδια:
«Δεν είναι δικό μας. Ρωτήστε τον επόμενο.»
Ε, λοιπόν, κάποια στιγμή πρέπει να υπάρξει και κάποιος που θα πει:
«Είναι η πόλη μας. Άρα μας αφορά.»

Screenshot