(Εικόνες με την Κασσιανή 2005 και 2006)

Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός

Την ευλαβούνται με πίστη πολλή, την Κεχριωνιώτισσα, την Παναγία, οι Παλληκισιάνοι και πάντα έφερναν στο γιορτάσι της, αρτοκλασίες, πολλά κεριά, βασιλικούς, τόρτσα λαμπαδάτα, φιόρα της εποχής για να στολίσουν τα βάζα της και ακόμη να στρώσουν το δρόμο με μυρσίνες και δάφνες, για τη λιτανική της πομπή, από το ναό έως το μνημείο των Τριών Σκλάβων, που η παράδοση και η ιστορία λέει πως, εκ του θαύματος της Θεοτόκου, ήρθαν από την Μπαρμπαριά, οι αρπαγμένοι από τους πειρατές τρεις Παλληκισιάνοι…

Πάνε χρόνια πίσω, αρκετά, που ερχόταν ανελλιπώς και η Κασσιανή Κυριακάτου, από το χωριό του Αγίου Δημητρίου, για να τιμήσει και να προσευχηθεί στην Παναγία του τόπου της, την Κεχριωνιώτισσα.

Η Κασσιανή ερχόταν για πολλά χρόνια, πάντα «ομορφοστόλιστη» με τα κόκκινα ρούχα της, με παπούτσια κόκκινα, με ένα κρεμαστό μεγάλο ασπρόλαμπρο κολιέ στο λαιμό και με σκουλαρίκια του ιδίου τύπου με το κολιέ. Κάποιες φορές έβαζε και ροζέ με μαύρες αποχρώσεις, ρούχα, τα οποία ήταν πάντα εναρμόνια με όλο το παρουσιαστικό της σύνολο.

Ο τύπος της ήταν μελαχρινός, με τα μαλλιά της να διαγράφουν το σχήμα της κεφαλή της, δηλαδή, « φορετού τύπου χτένισμα », προστατευμένα με ένα βέλος διχτυωτό, ενώ τα μεγάλα γυαλιά της, τόνιζαν τα μαύρα μάτια της, που σε έλεγχαν σε κάθε σου κίνηση…!

Η Κασσιανή ήταν μια κοκέτα, με τύπο επικοινωνιακό, ανοιχτόκαρδο και σπιρτόζο, γυναίκα στο σύνολό της, παλιάς εποχής, «αφέντρα και κυρά της περιοχής».

Ήταν στα 2006, όπου ο ναός της Κεχριωνιώτισσας, όπως πάντα, φορτωμένος με πολύ κόσμο, ακουγόταν ο εορταστικός εσπερινός τονάδος, αριετταδόρικος στο ύφος και μπριτού ακουστεί ο Επιλύχνιος Ύμνος, το «Φως Ιλαρόν», μπαίνει στο ναό η Κασσιανή, με δυο θεόρατες τσάντες, γιομάτες μυρσίνες κι άλλα τέτοια φυτά.

Σπιρτόζα στις κινήσεις της, κάνει όλα τα προσευχητικά της στην Παναγιά και βάζει σε κάποια βάζα που ήταν στα σκαλιά το ιερού δυο τρεις κλαρομυρσίνες. Έπειτα ποστιαζόταν σ’ ένα κάθισμα και παρακολουθούσε την εσπερινή τελετουργία, και σιγόψαλλε μουρμουρητά, συνοδεύοντας το ψαλτικό κόρο. Σχημάτιζε το σημείο του Σταυρό επάνω της, σωστά , όχι κατά το σύστημα του μαντολίνου, που οι περισσότεροι κάνουμε από βιασύνη και ντροπή…!

Είχε επικοινωνία η Κασσιανή με την πίστη της, «μιλούσε αθόρυβα» στις εικόνες, ευλαβούταν πολύ την Παναγία του Κεχριώνα, μα είχε και επικοινωνία με τους ανθρώπους, πάντα με ένα χαμόγελο που πολλές φορές γινόταν αινιγματικό, λόγω που είχε τα δικό της πρόγραμμα να εκτελέσει, να αξιοποιήσει και να πράξει αυτό που είχε στο μυαλό της.

Η Κασσιανή ήξερε να διαπραγματευτεί τις ενέργειες, ήξερε να ξορκά το κακό, να μελετά για το καλό και να σέβεται τις μεγάλες μέρες, να στέκεται λαογραφικά από παράδοση στους στολισμούς των πανηγυριών, να εκτιμά την καλή διάθεση των ανθρώπων και να προτρέχει σε βοήθεια όπου μπορούσε και καταλάβαινε ότι υπάρχει ανάγκη…

Την μέρα της εορτή της Κεχριωνιώτισσας, έφευγε μπριτού πει το «Δι’ ευχών…» ο ιερέας και πήγαινε στο μνημείο των τριών Σκλάβων, εκεί στο γιοφύρι, όπου βρέθηκαν σύμφωνα με την παράδοση, οι σκλάβοι Παλληκισιάνοι που διέσωσε η Παναγιά.

Η Κασσιανή άνοιγε τις μεγάλες τσάντες της και αμολούσε στο δρόμο κλαριά από μυρσίνες, δεντρολίβανο, κλαροπρασινάδες και λίγες δάφνες και δεν έριχνε απλά την πρασινάδα αυτή στο δρόμο, αλλά με μπρίο έπιανε λίγα -λίγα κλαριά, τα σήκωνε ψηλά με τα δυο της χέρια και τα πετούσε με αέρα… δεξιά κι αριστερά, αλλά και στο κέντρο του δρόμου έως που είναι και το μνημείο.

Ω Θεέ μου!, ω Παναγιά μου!, τι έκανε! … Στροβιλιζόταν αερικά, ξυπόλητη, μονολογούσε συγχρόνως, καταλάβαινες κάτι ως προσευχές και ύμνους που έλεγε και κυριαρχούσε στο χώρο τόσο επιβλητικά, για να τον διακοσμήσει με τα φυτά της, που και τα αυτοκίνητα σταματούσαν και περίμεναν. Μεγάλωνε βροντόφωνα η φωνή της κάποιες στιγμές λέγοντας.. « Μπορεί, Κυρά μου Παναγιά να σ’ αφήσω έτσι, δοξαστικά θέλω νά’ ρθεις στο μνημείο που έφερες τσου σκλάβους…».

Τόμου έφταναν οι ψαλτάδες με τον άγιο θρόνο της Παναγιάς, με την εικόνα της, οι ιερείς έμπαιναν στον περιμανδρωμένο χώρο του μνημείου για να γίνει η δέηση και έτρεχε η Κασσιανή, με μια κολώνια και ράντιζε το χώρο και τους παρευρισκόμενους, με πρώτους τους ιερείς

Πέρασαν τα χρόνια η λιτανική πομπή της Κεχριωνιώτισσας πραγματοποιείται κάθε που είναι το γιορτάσι της, η Κασσιανή δεν βρίσκεται στο ζωή, έμεινε ως μια λαογραφική -ηθογραφική ανάμνηση πίστης, που είχε το θάρρος και εκφραζόταν όπως αισθανόταν, όπως μέσα της ήταν φωλιασμένη η πίστη και η ευλάβεια για την Παναγιά.

Αυτή ήταν η Κασσιανή, που ερχόταν στην Κεχριωνιώτισσα με τις μυρσίνες και τα φυτικά κλαριά της για να δοξάσει την Κυρά του Κόσμου στη Θεία Μετάστασή της στους Ουρανούς και το θαύμα που έκανε στον τόπο μας, με τους τρεις Σκλάβους από την Μπαρμπαριά…!