Στην περιοχή Βουνάκι του Βαθιού, βρίσκεται η εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών ή όπως είναι ευρέως γνωστό, του Ταξιάρχη.

Αποτελεί τη μία από τις τρεις ενορίες του Βαθιού και διαθέτει το μεγαλύτερο κοιμητήριο του νησιού, στο οποίο υπάρχουν ιδιαίτερη καλλιτεχνική αξία ταφικά μνημεία.

Σύμφωνα με τις αρχειακές μαρτυρίες, η εκκλησία του Ταξιάρχη οικοδομήθηκε γύρω στα τέλη του 18ου αιώνα.

Από την άλλη, σύμφωνα με την παράδοση αρχικά ο Ταξιάρχης βρισκόταν λίγο πιο πάνω από τον Αϊ-Στάθη, εκεί όπου σήμερα υπάρχουν τα ερείπια μιας μικρής εκκλησίας (του «Ταξιαρχάκη») ιδιοκτησία της οικογένειας Βλασσόπουλου-Μουσουλή. Από εκεί μεταφέρθηκε στη θέση του, όπου ήταν δυνατή η οικοδόμηση ενός μεγαλύτερου ναού, ο οποίος θα εξυπηρετούσε καλύτερα τις σημερινές ανάγκες των ενοριτών.

Ενδιαφέρον είναι πως στις αρχές του 19ου αιώνα σε διάφορα έγγραφα αναφέρεται πως η εκκλησία ήταν διυπόστατη, αφιερωμένη από κοινού στους Ταξιάρχες και στην Αγία Κυριακή. Πιθανώς αυτό να οφειλόταν σε κάποια συνένωση με την παλαιά εκκλησία της Αγίας Κυριακής στα Καραβάτα του Περαχωριού.

Ο Ταξιάρχης ήταν συναδελφικός και το μακρινό 1806 περιλάμβανε 40 οικογένειες, οι οποίες έφεραν τα εξής επίθετα:

Βλασσόπουλος, Βλασσόπουλος-Λιμπεράτος, Βλασσόπουλος-Μουσουλής, Βλασσόπουλος-Τζανάκης, Δενδρινός, Καλαμαράς, Καραβίας, Καραβίας-Αντύπερον Καραβίας, Καραβίας-Γρίβας, Καραβίας-Δραγανίγος, Καραβίας-Ζαμπέλης, Καραβίας-Μαλαπάνος, Καραβίας-Σταματάτος, Καραβίας-Τσεμπέρης, Λαδικός, Λευκαδίτης, Μαρούλης, Μεσσήνης-Λάριζος, Μουσούρης, Μπαρούνος, Νιφόρος-Λιοσάτος της Ροδίτης, Σολωμός, Σταύρακας, Τρούπος, Φορτζέρης και Χαλικιάς-Μπαμπούρος.

Την ίδια περίοδο, αναφέρεται πως ο Ταξιάρχης κατείχε ως μοναδική ακίνητη περιουσία ένα χωράφι, με πέντε ρίζες ελιές στο Βαθύ.