Μεγάλωσα στο Αργοστόλι με άλλες εικόνες. Πλατείες γεμάτες παιδιά, αμπάριζα μέχρι να νυχτώσει, θάλασσα στο Μέτελα και γόνατα ματωμένα από το παιχνίδι, όχι από τον φόβο. Χτυπάγαμε κουδούνια και τρέχαμε, χωρίς κινητά, χωρίς αγωνία. Με γέλιο. Μια κανονική, ήσυχη παιδική ηλικία.

Σήμερα; Μια πόλη που σκοτεινιάζει. Κυκλώματα, ναρκωτικά, «προστασίες», πρόσωπα που όλοι ξέρουν και κανείς δεν αγγίζει. Και στη μέση, μια κοινωνία που σιωπά. Αυτό δεν είναι απλώς υποβάθμιση. Είναι αποσύνθεση.

Ο θάνατος μιας 19χρονης από υπερβολική δόση δεν είναι «άλλο ένα περιστατικό». Είναι καμπανάκι που χτυπάει εκκωφαντικά, και παρ’ όλα αυτά, κάνουμε πως δεν το ακούμε. Όταν ένα παιδί χάνεται έτσι, δεν φταίει μόνο η «παρέα». Φταίει το σύστημα που απουσιάζει και η κοινωνία που ανέχεται.

Η αστυνόμευση είναι ανεπαρκής. Όχι θεωρητικά στην πράξη. Και όταν το κράτος λείπει, τη θέση του την παίρνει η παρανομία. Αυτό συμβαίνει τώρα.

Η κοινωνία, στη μεγάλη της πλειοψηφία, παρακολουθεί. Σιωπηλή. Συνηθισμένη. Αυτό είναι και το πιο επικίνδυνο στάδιο: όταν η παρακμή κανονικοποιείται.

Δεν γράφω για εντυπώσεις. Γράφω γιατί φοβάμαι. Για τα παιδιά μου που έρχονται κάθε καλοκαίρι στο νησί. Για την οικογένεια και τους φίλους μου που ζουν εκεί. Για έναν τόπο που αλλάζει προς το χειρότερο και κανείς δεν αντιδρά με την ένταση που απαιτείται.

Αν συνεχίσουμε έτσι, το Αργοστόλι δεν θα αλλάξει. Θα χαθεί! Και τότε θα είναι αργά για διαπιστώσεις και αναμνήσεις.
Θα μιλάμε μόνο για το πώς ήταν κάποτε το Αργοστόλι…