Της Βάνιας Σαμόλη

Οι βραδιές δε θέλουνε πολλά για να γίνουνε όμορφες. Ένα αλώνι, καλή μουσική, ρίμνες με …πάθος και χιούμορ, ριγανάδα κι ανθρώπους με διάθεση να σμίξουνε. Κι άμα αρχίσει κι ο χορός, τότε η νύχτα ανακαλύπτει μοναχή της, το σωστό μονοπάτι. Εκεί πλάι στα αμπέλια.

Μια τέτοια βραδιά έστησε ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Ο Μέρμηγκας» στου Πουτσίτα τ’ αλώνι. Με φαναράκια, «παγκάκια» από σανό, λιτά μα καλαίσθητα, με όσα αγαπήσαμε στην Κεφαλονιά: απλότητα, παρέα, μουσική και κέφι. Στο παλιό αλώνι, εκεί που ο τόπος διηγείται αθόρυβα μια πρότερη, του μόχθου, καθημερινότητα, μαζεύτηκε ο κόσμος για να ανταμώσει διαφορετικά .

Το καλωσόρισμα: μια παραδοσιακή κεφαλονίτικη ριγανάδα. Ψωμί, ντομάτα, λάδι, ρίγανη και η νοστιμιά του απλού, αγνού και συνάμα περιποιημένου.

Γεύση παλιά και γνώριμη, από εκείνες που πάντα εκτιμώνται το καλοκαίρι στο νησί. Η υπέροχη ορχήστρα, με τον Λαμπρογιάννη Πεφάνη (το τραγούδι θαρρώ του πάει), με τον Σπύρο Μπουρμπούλη, και τον Νίκο Τούμαση, κάτω από τον έναστρο ουρανό, υπό την σκέπη του Μεγάλου Βουνού και μέσα σ’ έναν χώρο που κουβαλά τη μνήμη του τόπου μας, συνέθεσε, εξαιρετικά επιτυχημένα ένα σκηνικό αλλοτινής εποχής.

Ο «Μέρμηγκας» πόστιαξε αλά Κεφαλονιά, τα πράγματα, ως επέβαλε η συνθήκη αλλά και τους ανθρώπους. Τον έναν κοντά στον άλλον. Μικρούς και μεγάλους.Και το έκανε άνευ περιττών. Χωρίς φαμφάρες .

Εντέλει τούτη η Κεφαλονιά, <<η άλλη Κεφαλονιά>>, αξίζει επιτέλους μια θέση στην σύγχρονη πολιτιστική πραγματικότητα. Ας της την δώσουμε.

Θερμά συγχαρητήρια στον εμπνευστή του εγχειρήματος Διονύση Μπάλλα και φυσικά στον Πολιτιστικό Σύλλογο Μέρμηγκα.