Ο ήχος των τζιτζικιών είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την πιο ζεστή εποχή του χρόνου, λειτουργώντας σαν μουσική υπόκρουση του ελληνικού καλοκαιριού.

Κάθε Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο, τζιτζίκια τραγουδούν αδιάκοπα και γεμίζουν με τον ιδιαίτερο ήχο τους την ύπαιθρο, τα δάση, τα χωριά μας, ακόμα και τις πόλεις. Πίσω όμως από αυτό το χαρακτηριστικό ηχητικό τοπίο κρύβεται μια συναρπαστική ιστορία αναπαραγωγής και επιβίωσης.

Το «τραγούδι» προέρχεται μόνο από τα αρσενικά τζιτζίκια

Το δυνατό κελάηδημα που ακούμε προέρχεται αποκλειστικά από τα αρσενικά τζιτζίκια. Στόχος τους είναι ένας και μοναδικός: να προσελκύσουν τα θηλυκά για να ζευγαρώσουν. Κάθε είδος έχει το δικό του μοτίβο και συχνότητα, ώστε τα θηλυκά να μπορούν να αναγνωρίσουν τον σωστό σύντροφο ανάμεσα στο χαοτικό ηχητικό τοπίο.

Πώς παράγουν αυτόν τον εκκωφαντικό ήχο;

Τα αρσενικά διαθέτουν έναν ιδιαίτερο μηχανισμό στην κοιλιά τους, τα τυμπανικά όργανα (tymbals). Πρόκειται για δύο λεπτές μεμβράνες που τα αρσενικά τα κάνουν να δονούνται με εντυπωσιακή ταχύτητα – μέχρι και 500 φορές το δευτερόλεπτο, ανάλογα με το είδος. Η κοιλιά λειτουργεί ως φυσικό ηχείο, ενισχύοντας τον ήχο, ο οποίος σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνά τα 100 ντεσιμπέλ.

Γιατί εμφανίζονται μόνο το καλοκαίρι;

Τα τζιτζίκια είναι ψυχρόαιμα έντομα και χρειάζονται υψηλές θερμοκρασίες για να ενεργοποιηθούν. Όταν ο υδράργυρος ανεβαίνει σταθερά πάνω από τους 25-28 βαθμούς Κελσίου, βγαίνουν μαζικά από το έδαφος, όπου έχουν περάσει τα περισσότερα χρόνια της ζωής τους ως προνύμφες. Αυτή η περίοδος είναι η αναπαραγωγική τους εποχή. Μετά το ζευγάρωμα, τα θηλυκά γεννούν τα αυγά τους σε κλαδιά δέντρων και ο κύκλος της ζωής συνεχίζεται.

Μια ζωή κάτω από τη γη

Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους -συχνά πάνω από το 90%- το περνούν κάτω από το έδαφος. Εκεί, ως προνύμφες, τρέφονται από τις ρίζες των δέντρων. Όταν φτάσουν στην ωριμότητα, ανεβαίνουν στην επιφάνεια, μεταμορφώνονται σε ενήλικα και ζουν μόνο μερικές εβδομάδες – όσο χρειάζεται για να αναπαραχθούν.