Γράφει η Ιωάννα Δ. Τσαλάγκα
θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η απόσταση από ένα απλό “prank” για να ξεφτυλίσουμε έναν συνομίληκό μας μέχρι να οδηγηθούμε σε ένα μοιραίο περιστατικό είναι μικρότερη από όσο νομίζουμε
Συχνά πιστεύουμε ότι τα παιδιά μας είναι ασφαλή όταν βρίσκονται σε φιλικά σπίτια, σπίτια ατόμων που θεωρούσαμε φίλους. Όμως, ένα πρόσφατο προσωπικό περιστατικό, αποδεικνύει ότι αυτό ορισμένες φορές δεν είναι παρά μία ψευδαίσθηση, κάτι αναδεικνύει μια άλλη, πιο ύπουλη πλευρά του σχολικού εκφοβισμού: την προσχεδιασμένη κοροϊδία και δη σε ένα χώρο τον οποίο θεωρούσαμε ασφαλή και με άτομα που είχαμε επιλέξει ως φίλους μας.
Όταν μια παρέα παιδιών καλεί έναν συμμαθητή ή μία συμμαθήτριά τους στο σπίτι με μοναδικό σκοπό να τον/την φέρουν σε δύσκολη θέση, για να το θέσω κομψά και να γελάσουν με τις συνήθειές του/της, δεν μιλάμε για μια απλή “πλάκα”. Μιλάμε για έλλειψη ενσυναίσθησης.
Η σημασία της αποδοχής
Στην εφηβική ηλικία τα παιδιά προσπαθούν να βρουν τη θέση τους στον κόσμο, όπως μας λένε και οι ειδικοί και έχουμε λίγο πολύ βιώσει όλοι μας. Η στοχοποίηση για κάτι τόσο προσωπικό πλήττει την αυτοπεποίθησή τους και δημιουργεί τείχη ανάμεσα σε αυτά και τον κόσμο. Το ερώτημα είναι: Πώς μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά μας να μπαίνουν στη θέση του άλλου;
Η ευθύνη που μοιραζόμαστε
Δεν αρκεί να καταδικάζουμε το bullying, γιατί περί αυτού πρόκειται, στα λόγια. Πρέπει να το προλαβαίνουμε με πράξεις:
- Διδάσκοντας στα παιδιά ότι η διαφορετικότητα στις συνήθειες δεν είναι αφορμή για γέλιο.
- Εξηγώντας ότι ο σεβασμός είναι η βάση κάθε φιλίας.
- Ενθαρρύνοντάς τα να μη μένουν θεατές όταν βλέπουν μια αδικία.
και
- Σίγουρα ως γονείς να μην μένουμε απαθείς όταν τα παιδιά μας επιδεικνύουν τέτοια συμπεριφορά απέναντι σε συνομιλήκους τους.
Αντί επιλόγου
Το περιστατικό αυτό ευτυχώς αποφεύχθηκε λόγω έγκαιρης αντίδρασης, αλλά η ανάγκη για προβληματισμό παραμένει. Ας γίνει αυτό αφορμή για να σκύψουμε πάνω από τα παιδιά μας, να ακούσουμε τις ανησυχίες τους και να τους θυμίσουμε ότι ο πραγματικός “μάγκας” είναι αυτός που προστατεύει και φέρεται στους άλλους όπως θα ήθελε να φέρονται στον ίδιο και σίγουρα όχι αυτός/ή που πληγώνει τον άλλον.
Διότι θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η απόσταση από ένα απλό “prank” για να ξεφτυλίσουμε έναν συνομίληκό μας μέχρι να οδηγηθούμε σε ένα μοιραίο περιστατικό είναι μικρότερη από όσο νομίζουμε.
