Γράφει η Βάνια Σαμόλη

Υπάρχουν άνθρωποι που η τσάντα τους δεν “ευωδιάζει” ακριβό άρωμα αλλά ξηρά τροφή . Που τα ρούχα τους σίγουρα δεν είναι παστρικά, γιατί σχεδόν πάντα διανθίζονται από τις τρίχες των πλασμάτων που τους αγκάλιασαν με ευγνωμοσύνη σε κάποιο στενό του νησιού μας.

​Αυτοί οι άνθρωποι δεν κοιτάζουν απλώς τον δρόμο· τον αφουγκράζονται. Εκεί που εμείς παρατηρούμε ανέμελα τη βιτρίνα ή το τοπίο, εκείνοι εντοπίζουν το φοβισμένο βλέμμα κάτω από ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο. Εκεί που εμείς ενοχλούμαστε την οχλοβοή της πόλης, εκείνοι ακούνε το κλάμα ενός νεογέννητου που κάποιος «άνθρωπος» εγκατέλειψε σε μια κούτα.

​Επί σειρά ετών, η ζωή τους είναι ένας διαρκής αγώνας ενάντια στο «έλα μωρέ» ή στο «δεν βαριέσαι».

​Είναι τα ξενύχτια στο κτηνιατρείο, κρατώντας μια πατούσα που τρέμει.

​Είναι τα δάκρυα που πνίγουν όταν μια ψυχή «φεύγει» και το πείσμα που θεριεύει για να σώσουν την επόμενη.

​Είναι η μοναξιά της προσφοράς, όταν οι άλλοι τους αποκαλούν «παράξενους» ή τους προγγύζουν.

Αυτοί οι άνθρωποι ανήκουν στους δυνατούς.Στους ψυχικά ρωμαλέους. Διαθέτουν μια τεράστια καρδιά, που χωράει μέσα της όλο τον πόνο των αδέσποτων. Δεν ζητούν ευχαριστώ. Το δικό τους «ευχαριστώ» είναι μια ουρά που κουνιέται ξανά, ένα γουργουρητό που επιστρέφει, ένα βλέμμα που αποκτά ζωή εκ νέου.

​Σε αυτούς, που αφιέρωσαν σχεδόν 40 χρόνια από την ανάσα τους όπως η Μαρίνα μας, αλλά και ανθρώποι που ξενιτεύτηκαν όπως η Τζόυς, για να δώσουν πνοή σε ψυχές που πασχίζουν να επιβιώσουν στο περιθώριο αλλά και σε όλους όσους άδολα, αβίαστα κι από ψυχής προσφέρουν από το υστέρημά τους, μέλη του Ark ή κάποιοι – πολλοί ευτυχώς-, που συναισθάνονται και συνεισφέρουν, σε όλους λοιπόν αυτούς, θέλουμε να πούμε: Ευχαριστώ.

Σας ευχαριστούμε που μας θυμίζετε τι σημαίνει να είσαι πραγματικά ζωντανός.