Το τελευταίο διάστημα είμαστε, εκόντες άκοντες, μάρτυρες της βίας που φτάνει μέχρι τη δολοφονία. Το κοινό στοιχειό σε μεγάλο αριθμό περιστατικών είναι η κατοχή κυνηγετικής καραμπίνας. Μεγάλες βέβαια είναι οι ευθύνες αυτών των υπηρεσιών που παραχωρούν την άδεια. Θα επιχειρήσω παρακάτω να εξηγήσω τη συμπεριφορά του κυνηγού. Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να θανατώνει ένα πλάσμα ή να το κρατάει στα χέρια του λαβωμένο και να αντικρίζει τη ματιά του να σβήνει, μέσα σε αφόρητους πόνους, εξ αιτίας του. Πώς γίνεται να μη σκίζονται τα σωθικά του. Τέλος, πώς γίνεται τόσο εύκολα ο ίδιος να στρέφει την ίδια καραμπίνα εναντίον συνανθρώπου του.
Πρέπει να έχεις μάθει να μη βλέπεις. Να έχεις εξασκηθεί στη μείωση της ευαισθησίας, στη φίμωση της συμπόνοιας, της μετατροπής τού άλλου σε αντικείμενο, σε ένα στόχο. Η επανάληψη της βίαιης συμπεριφοράς, ζυγίζει την ανοχή, μειώνει το κατώφλι της και οδηγεί σε κανονικοποίηση της βίας. Η βία ξεκινά από εκεί που η κοινωνία συγχωρεί και τη βαφτίζει χόμπυ, παράδοση ή ψυχαγωγία. Ο Τζον Μπέργκερ, κορυφαίος Βρετανός μυθιστοριογράφος και θεωρητικός του πολιτισμού στο βιβλίου του Γιατί κοιτάζουμε τα ζώα γράφει: Το ζώο μας κοιτά. Κι αυτή η ματιά είναι η πρώτη ρωγμή στην ανθρώπινη κυριαρχία.
Όταν η ζωή του πιο αδύναμου δεν έχει βάρος , τότε καμία ζωή δεν είναι πραγματικά ασφαλής.
Ο κυνηγός δεν εξοικειώνεται με τον θάνατο. Εξοικειώνεται με την άρνηση του δεσμού. Δηλαδή μαθαίνει να διαχωρίζει την πράξη από το συναίσθημα, το χέρι στην σκανδάλη από τη συνείδηση. Η αποσύνδεση αυτή είναι επικίνδυνη επειδή καθιστά τη βία ψυχικά δυνατή. Η Ψυχανάλυση μας λέει ότι η βία δεν γεννιέται πάντα από το μίσος αλλά από απουσία της σχέσης. Όταν ο Άλλος, είτε άνθρωπος ή άλλο έμβιο ον δεν κατοικεί μέσα μας, εύκολα γίνεται θήραμα, εχθρός, ένας αριθμός ή ένα εργαλείο ψυχαγωγίας. Η Μαργκεριτ Γιουρσενάρ στο έργο της Les Yeux ouverts μας λέει ότι η βία απέναντι στα ζώα είναι πρόβα βίας απέναντι στους ανθρώπους.
Ο Φρόυντ επισημαίνει ότι στο κυνήγι η ενόρμηση έχει εσωτερικό στόχο όχι εξωτερικό. Η ενσυναίσθηση νεκρώνεται για να μειωθεί το άγχος. Η θανάτωση του ζώου χωρίς να προηγείται το μίσος, συνοδεύεται από ένα ψυχικό μούδιασμα απαραίτητο για να διατηρηθεί ένα κατακερματισμένο εγώ. Η ψυχαναλύτρια Μέλανι Κλάιν θεωρεί ότι το θήραμα γίνεται δέκτης των απειλητικών στοιχείων του εαυτού του, της αδυναμίας, της εξάρτησης, της ήττας, της ντροπής και της θνητότητας. Το ζώο λοιπόν θυσιάζεται ούτως ώστε ο δράστης φαντασιακά να εξαλείψει αυτά τα στοιχεία μέσα του. Δηλαδή, εγώ ό άνθρωπος νιώθω ζωντανός όταν κάποιος πεθαίνει από τα χέρια μου.
Η επιστήμη επίσης ερευνά ποιο κομμάτι της ψυχής έχει νεκρώσει για να γίνει δυνατή αυτή η ενέργεια. Κάθε φορά που ένα βλέμμα δεν σημαίνει τίποτα, ο κόσμος γύρω μας γίνεται άδειος και σκληρός. Το ζώο είναι ο πρώτος Άλλος που μας επιτρέπεται να σκοτώσουμε χωρίς ενοχές. Ότι μαθαίνεται εκεί δεν μπορεί να περιοριστεί. Ο Λακάν μας λέει ότι το βλέμμα του ζώου μας τοποθετεί σαν αντικείμενο. Αυτό δεν είναι υποφερτό από τον άνθρωπο, τον βαυκαλισμένο με τον χαρακτηρισμό «υπέρτατο ον». Για να το αντέξει το μετατρέπει σε αντικείμενο, κενό βλέμματος. Ο πυροβολισμός σφραγίζει αυτήν την ανάγκη. Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης γράφει σε ένα από τα διηγήματα του «Φονεύουν αθώα πτηνά, όχι δια να ζήσουν, αλλά δια να έχουν απασχόλησιν». Ο Λεων Τολστοι μας θυμίζει ότι «Όσο υπάρχει το κυνήγι, η βία θα θεωρείται φυσική πράξη και όχι ηθικό πρόβλημα.
Η αγνόηση του βλέμματος του ζώου διδάσκει τη συνήθεια της βίας. Και καθώς η συνήθεια αυτή απλώνεται, κάθε ζωή μπορεί εύκολα να γίνει θήραμα-ακόμα και η ανθρώπινη.
