Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και σιωπηλής οδύνης, συγγενείς, φίλοι και άνθρωποι που τη γνώρισαν και την αγάπησαν, είπαν το τελευταίο «αντίο» στη Μαρία Βαγγελάτου, χθες, Σάββατο, στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στα Δαυγάτα.
Η παρουσία όλων ήταν ένα σιωπηλό ευχαριστώ για μια γυναίκα που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στις καρδιές όσων βρέθηκαν κοντά της.
Μετά το τέλος της νεκρώσιμης ακολουθίας, με τρεμάμενη φωνή αλλά και αγάπη, ο αδελφός της, Παύλος Παπαδάτος, κατέθεσε λίγα λόγια ψυχής για την αδελφή του. Λόγια απλά, αληθινά, γεμάτα μνήμη, πίστη και ευγνωμοσύνη — έναν αποχαιρετισμό που άγγιξε όλους όσοι τον άκουσαν.
Ακολουθεί ο επικήδειος λόγος του:
Αδελφούλα μου καλή σου νύχτα
Μόλις πριν τρεις ημέρες τηλεφώνησα στην αδελφή μου να την ρωτήσω πως αισθάνεται, μου είπε λίγο κουρασμένη. Κάποιος σε μάτιασε αδελφή της είπα. Μήπως θέλεις να σε ξεματιάσω; Μάλλον θα γέλασε. Αδελφή της είπα, έχω εγώ πονοκέφαλο. Θα με ξεματιάσεις; Ναι αδελφέ έχω αναμμένο το καντήλι μου, είπε. Λίγες ώρες όμως αργότερα ο Θεός αποφάσισε να τελειώσει το λάδι από το καντήλι της ζωής της. Ήταν η τελευταία φορά που άκουσα την γλυκιά αδελφική και συγχρόνως μητρική της φωνή.
Η αδελφή μου μπορεί να μην είχε πανεπιστημιακούς τίτλους και βραβεία κρεμασμένα στους τοίχους της.
Μπορεί να μη διάβασε μεγάλα βιβλία, μπορεί να μην είχε τις γνώσεις των μεγάλων ταξιδευτών. Ήξερε όμως καλά να διαβάζει τις ψυχές των ανθρώπων. Ήταν γεμάτη από αληθινή σοφία που κανένας δάσκαλος και κανένα βιβλίο δεν μπορεί να δώσει, με εξαίρεση τον δάσκαλο που λέγεται ζωή και έμπνευση.
Γι’ αυτό και η αδελφή μου κατόρθωσε και ανάθρεψε πέντε παιδιά που λάτρεψε και την λάτρεψαν.
Η αδελφή μου ανήκε στην σπάνια κατηγόρια των ανθρώπων που ποτέ δεν έχασαν τον ενσυνείδητο ανθρώπινο αξιακό προσανατολισμό τους, τον οποίο ευλαβικά ακολούθησαν σε όλη τους τη ζωή, γιατί γνώριζαν ότι ναι μεν αυτός ο προσανατολισμός μπορεί να μην έδινε διέξοδο από τον αναπόδραστο επίγειο ανθρώπινο προορισμό, αλλά άνοιγε διάπλατα ένα παράθυρο στην ουράνια κοινωνία των ενάρετων ψυχών.
Εξ άλλου η αλληλεγγύη, η αγάπη και η παρηγοριά που απλόχερα έδινε είναι οι αξίες που δικαιολογούν την ύπαρξή μας σε τούτον τον εφήμερο κόσμο και είναι οι αξίες που χαρακτηρίζουν τους ενάρετους θνητούς που αφήνουν ανεξίτηλα τα αχνάρια τους όχι μόνο πάνω στο χώμα αλλά μέσα στις καρδιές και μέσα στις ψυχές μας. Όπως θα αφήσουν στον Γιώργο σου στην Βάσω σου στον Νικόλα σου στο Διονύση σου και στην Κατερίνα σου που πρόλαβε και ήλθε από τον Καναδά για να σε αποχαιρετήσει, και θα την θυμάστε όλοι εσείς που ήλθατε σήμερα για να της πείτε καλό ταξίδι κυρά Μαρία.
Για μένα, δεν ήσουν απλά η αδελφή μου. Σε είχα συγχρόνως και σαν μάνα μου. Γι’αυτό και σήμερα αισθάνομαι ότι για δεύτερη φορά βρίσκομαι εδώ για να την αποχαιρετήσω. Και εκεί πάνω που είσαι, σε παρακαλώ πες τους ότι δεν τους ξεχνάμε ποτέ και φίλησε μου τον Παναγή σου που τόσο πρόωρα έχασες.
Αγαπημένη μου αδελφή θα είμαι για πάντα ευγνώμων στον Θεό μας που για τόσα πολλά χρόνια μου χάρισε για αδελφή εσένα τον υπέροχο άνθρωπο που η αγάπη του για μένα και τα παιδιά σου ήταν ευλογία Θεού και βάλσαμο ψυχής.
Σήμερα αδελφή μου όπως είδες, δεν είπα κουβέντα για τα δύσκολα παιδικά μας χρόνια και ούτε ήθελα να σου θυμίσω τις δυσκολίες της ζωής σου που πάντα αντιμετώπισες με ψηλά το κεφάλι.
Αδελφή μου, δεν ξέρω πότε θα κάνει ξαστεριά, αλλά θα αγναντεύω τον έναστρο ουρανό και μόλις δω ένα πεφταστέρι θα σου στείλω ένα στερνό μήνυμα.
Θα μείνεις για πάντα στην καρδιά και στην ψυχή μου.
Καλή σου νύχτα.
