![](https://ekefalonia.gr/wp-content/uploads/2023/11/EUTIXIA2018.jpg)
Σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο, ο φίλος μου και εγώ καταλήγουμε να παίζουμε το ακόλουθο παιχνίδι: να κοιτάμε πολύ ακριβά σπίτια στο Λονδίνο στο διαδίκτυο. Είναι κάποιες στιγμές που χαζεύουμε τον ζεστό φωτισμό, τα μεγάλα παράθυρα, τα ακόμα μεγαλύτερα ράφια και τα ρομαντικά μπαλκόνια αντάξια της Ιουλιέτας. Ίσως σε μια προσπάθεια να διώξω την ζήλεια μου, συνήθως ρωτάω: «Μα θα είναι ευτυχισμένοι;». «Λοιπόν, πολύ χαρούμενοι, νομίζω», απαντά γελώντας.«Αλλά εννοώ πραγματικά χαρούμενοι…». Ποιός ξέρει.
Η ευτυχία είναι ένα άπιαστο όνειρο. Μετά βίας αντιλαμβανόμαστε την παρουσία της μέχρι να την στερηθούμε. Η ντροπή, η θλίψη και η ανασφάλεια μπορούν να παραμορφώσουν ακόμα και τις πιο όμορφες ζωές στα μάτια όλων. Μερικές φορές, μπορεί να τα έχουμε όλα και να νιώθουμε άδειοι. Υπό το φως αυτών των διλημμάτων, ο Arthur C. Brooks, αρθρογράφος του The Atlantic και καθηγητής του Χάρβαρντ, διδάσκει μαθήματα για την ευτυχία. Το βιβλίο του, Build the Life You Want (μαζί με την Oprah Winfrey), “είναι τα πάντα για εμένα”, αστειεύεται πάνω από το Zoom από το γραφείο του στη Βοστώνη: “Δεν είμαι υπεραισιόδοξος άνθρωπος από τη φύση μου. Προσπαθώ να βρω τον καλύτερο τρόπο να ζήσω τη ζωή μου» και είμαι επιστήμονας, οπότε μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτά τα εργαλεία.
Η ευτυχία, με άλλα λόγια, δεν είναι κάτι που συμβαίνει απλώς, ούτε είναι καν καθαρά περιστασιακά. Πρέπει να δουλέψεις για αυτήν και να το ψάξεις συνειδητά. Είναι θέμα εξάσκησης. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.
Επιλέξτε το προφίλ σας
Μία από τις πρώτες ενότητες του βιβλίου αναφέρεται στο πώς να ανακαλύψετε το προφίλ της ευτυχίας σας. Είμαι τρελός επιστήμονας, μαζορέτα, σοβαρός δικαστής ή ποιητής; Χρησιμοποιώντας το σχήμα PANAS (το οποίο μετρά τη θετική και αρνητική σας συναισθηματικότητα –δηλαδή τα συναισθήματα σας– σε σύγκριση με άλλα), αποδίδετε μια βαθμολογία σε κάθε συναίσθημα, όπως εμπνευσμένο, φοβισμένο, αποφασιστικό κ.λπ. «Όλοι οι ποιητές είναι μηρυκαστικοί», εξηγεί ο Brooks, «και τείνουν επίσης να κάνουν πολύ αυτοκριτική».
Από την εφηβεία μου, οι τοξικοί μου φίλοι ήταν οι σπείρες της αυτοαπαίτησης και της συνήθειας να περιμένω πάντα το χειρότερο. «Το κεφάλι δεν σταματά, σε κάνει να τρελαίνεσαι», λέει ο ειδικός. “Προσπαθήστε να πείτε στον εαυτό σας, “Θα σταματήσω να κρίνω τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μου. Απλώς θα παρατηρώ τα πράγματα για την επόμενη ώρα.” Μην πείτε ότι ο καφές είναι αηδιαστικός, απλά πείτε ότι έχει πικρή γεύση. Ανοίξτε τον εαυτό σας στον κόσμο, περπατήστε στη φύση χωρίς τεχνολογικές συσκευές, πηγαίνετε στην παραλία, θαυμάστε μια σούπερ όμορφη πράξη αλληλεγγύης…”
Αποδεχτείτε τους φόβους σας (και γελάστε μαζί τους)
Υπάρχει μια φράση που σίγουρα έχετε συναντήσει κατά την περιήγησή σας στο Instagram: «No feeling is final» (ευγενική προσφορά της ποιήτριας Rainer Maria Rilke). Μπορεί να ακούγεται λίγο σχολαστικό, αλλά είναι η απλή αλήθεια. Μοιράζεται τις αποχρώσεις με την έννοια του Brooks για τη «συναισθηματική καφεΐνη»: αντικατάσταση ενός συναισθήματος με ένα άλλο για τη διαχείριση του αρνητικού συναισθήματος. «Ένας συνάδελφός μου, ο Rainn Wilson [ένας από τους αστέρες της αμερικανικής έκδοσης του The Office ], λέει, «Είμαστε αστείοι γιατί έχουμε κατάθλιψη!» λέει ο Brooks. «Νιώθεις καλύτερα όταν βλέπεις κάποιον να γελάει».
Ευτυχώς, έχω μια οικογένεια που παίρνει πολύ σοβαρά την κωμική ανακούφιση. Είτε κάνω ανόητες εντυπώσεις είτε βρίσκω χιούμορ στη σκληρή αδικία της ενήλικης ζωής ,αστεία ή σκόπιμα ψάχνoυμε κάτι για κάτι για να γελάσουμε. Όταν εγώ και η μητέρα μου βαριόμαστε, βάζουμε τη ρομαντική κωμωδία What’s wrong with men, συγκεκριμένα μια σκηνή στην οποία δύο γυναίκες που κάθονται σε ένα παγκάκι σχολιάζουν όλους τους τρόπους με τους οποίους τα αγόρια τους έχουν αφήσει (με τόση επιδεξιότητα που τα καταφέρνουν φαίνεται ότι ήταν ιδέα τους).
Η δυστυχία δεν είναι ελάττωμα
Ένα από τα αγαπημένα μου επεισόδια του Friends είναι αυτό όπου η Phoebe πηγαίνει το ραντεβού της σε έναν γάμο. Είναι πολύ ενθουσιασμένη, ευχαριστημένη με κάθε καλεσμένο, κάθε αντικείμενο που συναντά. Η διαχυτικότητα της γίνεται γρήγορα ενοχλητική, ακόμα και για τη Phoebe. Το αστείο είναι ότι η αχαλίνωτη χαρά αυτού του ανθρώπου μας αναστατώνει.
Η κακή διάθεση ή η στεναχώρια δεν είναι ελάττωμα: «Χωρίς τη δυστυχία δεν θα επιβιώναμε, δεν θα μαθαίναμε ή θα είχαμε καλές ιδέες», λέει ο Brooks. “Ακόμα κι αν μπορούσατε να απαλλαγείτε από τη δυστυχία σας, θα ήταν μεγάλο λάθος. Το μυστικό για να ζήσετε μια πλήρη ζωή είναι να αποδεχτείτε τις στιγμές δυστυχίας σας (για να μάθετε και να ωριμάσετε) και να μάθετε να διαχειρίζεστε τα συναισθήματα που σας ξυπνά. ”
Να συσχετίσετε την αυτοεκτίμηση με έναν στόχο; Ποτέ
Γρήγορη ερώτηση: έχετε πετύχει ποτέ κάτι στη ζωή; Φυσικά. Ας υποθέσουμε ότι ορισμένα από αυτά τα επιτεύγματα ανταποκρίνονται στους στόχους σας. Οι στόχοι είναι καλοί : “Ο σκοπός των στόχων είναι να ορίσετε μια κατεύθυνση, όχι να μένετε επίμονα στην επίτευξη αυτού που έχετε βάλει στόχο να επιτύχετε”, χαρακτηρίζει ο Brooks και χρησιμοποιεί ως μεταφορά τη γραμμή φυσικά που ακολουθούν οι ναυτικοί: “Tη γραμμή πλοήγησης που τραβάτε μέχρι το τελικό σημείο άφιξης.” Αν και, όπως στην ξηρά, μπορείτε να παρεκκλίνετε από την πορεία και να βρείτε κάτι πιο ενδιαφέρον στην πορεία. “Προχωρήστε μπροστά και συνεχίστε να προχωράτε! Η ζωή διέπεται από αυτό το κίνημα».
Λιγότερος εγωισμός
Είναι προφανές, αλλά δεν βλάπτει να θυμάστε: λαμβάνετε μόνο ό,τι δίνεις. Στο Build the Life You Want, ο Brooks χρησιμοποιεί το παράδειγμα μιας ομάδας συμμετεχόντων χωρισμένων σε τρία στρατόπεδα, καθένα από τα οποία λαμβάνει ένα διαφορετικό σύνολο οδηγιών. Υπάρχει η Ομάδα των Ηθικών Πράξεων (κάνει κάτι που ωφελεί, άμεσα ή έμμεσα, ένα άλλο άτομο). Η Ομάδα Ηθικής Σκέψης (σκέφτεται ένα άλλο άτομο ή ομάδα με θετικό τρόπο) και το Personal Whim Group (κάνοντας κάτι θετικό για τον εαυτό σου).
Μετά το πείραμα των 10 ημερών, όλες οι ομάδες ένιωσαν φυσικά πιο ικανοποιημένες. Κι όμως, εκείνοι που νοιάζονταν ενεργά για τους άλλους ήταν εκείνοι που βίωσαν λιγότερο θυμό, λιγότερη κοινωνική απομόνωση και ένιωθαν πιο χρήσιμοι. Το να τηλεφωνήσετε στη γιαγιά σας ή να μιλήσετε σε κάποιον για το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο σύντροφός σας στη δουλειά δεν είναι ποτέ κακή ιδέα. Αναρωτηθείτε, με την πεποίθηση ενός υπερπρόθυμου χειριστή εξυπηρέτησης πελατών: «Πώς μπορώ να βοηθήσω;»
Καλύτερα ελπίδα παρά τυφλή αισιοδοξία
«Η αισιοδοξία δεν είναι τίποτα άλλο από μια πρόβλεψη», εξηγεί ο Brooks. “Όπως: όλα θα πάνε καλά. Αλλά πώς το ξέρεις; Μπορείς να είσαι απαισιόδοξος και ταυτόχρονα να είσαι άνθρωπος με θετικές ελπίδες.” Σε σύγκριση με την αισιοδοξία, η ελπίδα είναι μια ενεργή νοοτροπία. Είναι πιο ρεαλιστικό. Απαιτεί δράση και κίνητρο για να αλλάξει κανείς προς το καλύτερο τη δική του κατάσταση ή των άλλων: «Αποφύγετε τις αυταπάτες ότι είστε ένας ανίκητος σωτήρας», γράφει. «Αντίθετα, φανταστείτε να κάνετε μικρές, απτές πράξεις» για να βελτιώσετε την κατάσταση.
Η αγάπη είναι το κλειδί για όλα
«Η ευτυχία είναι αγάπη», εξηγεί ο Brooks καθώς φτάνουμε στο τελευταίο μέρος του βιβλίου του. Πολλά έχουν γραφτεί για τους χίλιους τρόπους να βρεις την αγάπη και να την κρατήσεις. Σχετικά με την αναζήτηση της αγάπης και την αναζήτηση της ευτυχίας. Το θέμα είναι ότι και οι δύο επιδιώξεις είναι υπέροχες, δημιουργικές, ημιτελείς πράξεις. Δεν είναι μόνιμες καταστάσεις ύπαρξης.
Με απλά λόγια, η χαρά μπορεί να βρεθεί μόνο με την εφαρμογή της, όχι με την αναζήτηση της τελειότητας. Η αγάπη είναι αδυσώπητη δέσμευση να είναι παρούσα. Η αγάπη είναι η ομορφιά της επανασύνδεσης με τον εαυτό σου, με κάποιον ή κάτι, για να ανακαλύψεις ξανά τον τόπο σου.
Πηγή: vogue.gr